Bu yazımda sizlere çocuk psikoterapisinin temelinde yer alan oyunun önemi vehangi amaca hizmet ettiğine yönelik bilgi vermek isterim.

Günlük hayatta oyun ve oyuncak kavramları; eğlenmeye, öğrenmeye ya da vakit geçirmeye yarayan araçlar olarak görülse de terapi ortamında bu süreç farklışekilde işlemektedir. Yetişkinler terapide kendilerini çoğunlukla sözel olarak ifade ederler. Yetişkinler için sözcükler ne ifade ediyorsa, çocuklar için oyuncaklar daaynı hizmeti görmektedir. Oyun, çocuğun en gerçek ve en derin uğraşıdır. Bunedenle terapistler, oyun ve oyuncakları psikoterapi sürecinde bir araç olarak kullanırlar.

Terapistler, çocukların yaşadığı zorlukları ve bu davranışların altında yatan temel ihtiyaçları anlayabilmek amacıyla onlarla içsel bir yolculuğa çıkarlar. 

Oyun, terapistile çocuk arasında güçlü bir ilişkinin kurulmasını kolaylaştıran ve çocuğun yaşadığı sorunları yansıtmasına olanak tanıyan önemli bir araçtır. Çocuklar için dayanılması güç olan içsel deneyimler, travmatik yaşantılar, endişeler, dürtüler ve duygulanımlar oyuncaklar aracılığıyla simgeleştirilerek dışsallaştırılır. Oyun yoluyla dışsallaştırılan bu yaşantılar ve içsel deneyimler, terapistin kapsayıcı tutumu sayesinde yeniden çerçevelendirilir. Terapi sürecinde yapılması gereken yorumlar çocuğa doğrudan iletilmek yerine oyun aracılığıyla ifade edilir. Bunun temel nedeni, çocuğun zamanla endişe ve suçluluk duyguları yaşamasının önüne geçmektir.

Özetle oyun; terapide terapötik ilişkinin kurulmasına, çocukların duygularını ifade edebilmelerine, içsel çatışmaların sembolik araçlar aracılığıyla ortaya çıkarılıp yorumlanmasına, travmatik deneyimlerin işlenmesine, kontrol ve güç duygusunun gelişmesine, sınırların daha iyi kavranmasına ve benlik oluşumunun desteklenmesine önemli katkılar sağlamaktadır.

Klinik Psikolog Merve ÖZŞAHİN